Mt 25,31–46
Kiedy widzieliśmy Cię?
Jezus powiedział do swoich uczniów: „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie, pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie. Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: "Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźmijcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata. Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie;byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie". Wówczas zapytają sprawiedliwi: "Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię? lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?". Król im odpowie: "Zaprawdę powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili". Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: "Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom. Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście mnie". Wówczas zapytają i ci: "Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?". Wtedy odpowie im: "Zaprawdę powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili". I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego”.
Rozważanie
Jezus w tej Ewangelii stawia nam przed oczami pewne kryterium, które będzie miało decydujące znaczenie w momencie śmierci. Czy pomogliśmy tym, którzy nas potrzebowali? To pytanie ma swój ciężar. Możemy przywoływać z pamięci konkretne sytuacje… czy byliśmy wystarczająco dobrzy? Czy nasza pomoc była adekwatna? Odpowiedzi na to pytanie mogą przynieść ambiwalentne uczucia… czasem zachowaliśmy się jak trzeba, czasem nie.
Inspirującym przewodnikiem po tej Ewangelii może być dla nas brat Karol. On również starał się być wystarczająco dobry dla tych, którzy go potrzebowali. Jednak przełomowym momentem dla niego była sytuacja, w której on sam potrzebował pomocy. Przyjęcie i doświadczenie miłości przemieniło jego serce. Jezus mówi, że w sytuacjach, w których doświadczamy istotnego braku - głodu, pragnienia, choroby, obcości, winy - Jezus decyduje się na taki rodzaj komunii… że staje się nami. Nie stoi na zewnątrz, nie przygląda się, nie współczuje, ale staje się jednością z nami. Moment, w którym doświadczamy tych istotnych braków staje się kontemplacją - nie my jednoczymy się z Jezusem, ale na odwrót - On z nami. Ta komunia dzieje się niedostrzegalnie dla otoczenia, ale jest najprawdziwsza. Jezus po prostu lubi z nami być.
Modlitwa
Panie Jezu, pozwól nam odkrywać, że jesteś bliżej nas, niż my sami siebie.
Rozważa Paweł, Osoba Świecka, Włoszczowa